mahivishnupriya

నా భావాలకు అక్షర రూపం ఇచ్చే ప్రయత్నం

ఎర్రని తురాయి పూలు

on July 9, 2017

పైన కనిపిస్తున్న పేరుకి ఇందులో విషయానికి ఎటువంటి సంబంధం లేదు.ఉదయం బోలెడు ముదురు ఎరుపు రంగు తురాయి పూలు చూశాను.ఏం పేరు పెట్టాలో తెలియక వాటి పేరు పెట్టేశానన్న మాట.చాలా రోజులైంది బ్లాగ్ లో వ్రాసి.పంచుకోవటానికి బోలెడు కబుర్లు.కానీ ఎక్కడ నుంచి మొదలుపెట్టాలో తెలియటం లేదు.

                             ఉద్యోగంలో బదిలీ అయింది.అమ్మ వాళ్లింటికి,అత్త గారింటికి దూరంగా.కృష్ణ ఉంటున్న దగ్గరకి 70 కి.మీ. దూరంలోకి.పూర్తిగా గ్రామీణ ప్రాంతంలోకి,బస్సు సౌకర్యం కూడా లేని దగ్గరకి.కొండ ప్రక్కనే ఊరు.బ్రాంచ్ మేనేజర్ గారు అన్నీ ఎంత పద్ధతిగా ఉంచుకున్నారో.అలా ఉంచుకోవటం నేర్చుకోవాలి.ఊరంతా పచ్చగా ప్రతీ ఇంటి ముందు బోలెడు మొక్కలు.రోజూ ఆఫీస్ నుంచి కృష్ణ  దగ్గరకి ఇంటికి వెళ్లేసరికి రాత్రి అయిపోతుంది.అమ్మ రోజూ ఫోన్ చేసి అంటుంది నువ్వు లేకపోవటం ఇల్లంతా ఖాళీగా ఉన్నట్లనిపిస్తుంది అని.

                              కొత్తగా,పూర్తిగా పరిచయం లేని వాతావరణం.15కి.మీ. దూరంలో బస్సు దిగి ఆటోలో వెళుతుంటే త్రోవంతా చింత చెట్లు,ఎర్రని కృష్ణ తామర పూలు.చింత చెట్ల నిండా పూలు.నిండా ఆకుతో గోరింటాకు చెట్లు.చుట్టూ పొలాలు,మధ్యలో ఇళ్లు.ఎంత ప్రశాంతంగా ఉంటాయో.ఇంట్లో ఎవరికీ ఇష్టం లేదు అక్కడకి వెళ్లటం.కానీ ఉద్యోగం చేస్తున్నపుడు అందులో మార్పులకు సిద్ధం కావాలి మరి.

                             రోజూ దాదాపు రెండు గంటల బస్సు ప్రయాణం.బస్సులో ఒక్కోరోజు ప్రక్కన కూర్చున్న వాళ్లతో కలిసే మాటలు.ఉదయం ఇంటి దగ్గర నుంచి వెళ్లేటపుడు బస్ లో అందరూ నాలాగ వేకువనే లేచి వంట చేసుకుని,ఇంటి పనులు చేసుకుని అలసి పోయి లంచ్ బాక్స్ బ్యాగ్ తో పరుగెడుతూ ఆఫీస్ కి బయలుదేరే వాళ్లే.బస్ ఎక్కి టికెట్ తీసుకోగానే నిద్ర లోకి జారిపోయే వాళ్లమే దాదాపుగా అందరమూ.ఈ జీవితపు పరుగులో అలసిపోతూ,కుటుంబాన్ని,ఉద్యోగాన్ని  బ్యాలెన్స్ చేసుకోవలసిన విషయంలో ఒత్తిడికి గురవుతూ,అటు ఉద్యోగాన్ని వదులుకోలేని మధ్యతరగతి అశక్తత కొంతమందిలో,తాము ఉద్యోగం చేయకపోయినా భర్త సంపాదనతో ఇల్లు గడిచే స్థోమత ఉన్నప్నటికీ తమకంటూ సమాజంలో ఒక గుర్తింపును తీసుకొచ్చిన ఉద్యోగంపై ఇష్టంతో ఉద్యోగం వదలలేని వారు ఇంకొంత మంది.ఎంత కష్టమైనప్పటికీ ఆ ఒత్తిడి ఏదో రకంగా దాటేసి పరుగెడుతుంటాం.ముఖాలపై అబద్ధమో,నిజమో,మనలాంటి వాళ్లే చుట్టూ కనిపిస్తుంటే అనుకోకుండా కొంత సమయానికి ఏర్పడే బలహీనమైన అనుబంధమో అందరి ముఖాల్లోనూ చిరునవ్వు రూపంలో కనిపిస్తుంటుంది.కొంతమంది బస్ ఎక్కగానే ఇయర్ ఫోన్ చెవిలో పెట్టేసుకుని,పాటలు వింటారు.ఇంకొంతమంది దేవుడి సహస్ర నామాల పుస్తకాలు చదువుకుంటారు.ఇంకొంత మంది నిద్ర లోకి జారుకుంటారు.ఇంకొంతమంది అందరూ కట్టుకున్న చీరలు,చుడీదార్ లు,గాజులు గురించి కబుర్లు చెప్పుకుంటారు.ఇంకొంతమంది కిటికీ లోంచి రోజురోజుకి కొత్త కొత్త గా ముస్తాబవుతున్న ప్రకృతిని చూస్తూ ఉంటారు.

                          ఇంటికి వెళ్లేసరికి రాత్రవుతుంది.షాపింగ్ మాల్స్,నగల షాపుల్లో యూనిఫామ్ చీరల్లో చిరునవ్వుతో కష్టమర్లకి నమస్కరిస్తూ ఉండే అమ్మాయిలు పని ముగించుకుని ఆ కృత్రిమ ప్రపంచం,చిరునవ్వుని వదిలేసి ఇంటికి వెళ్లేందుకు ఆటోల కోసం పరుగెడుతుంటారు.కాంప్లెక్స్ కి కృష్ణ వస్తారు నన్ను తీసుకెళ్లటానికి.ఐదు నిమిషాలు నడచుకుంటూ ఇంటికి వెళ్తాం.ఎంత లేటయినా పక్కింటి ఆంటీ,అంకుల్ మేలుకునే ఉంటారు నన్ను పలుకరించేసి వెళ్లి పడుకుంటారు.

                        త్రోవలో మెయిన్ రోడ్ ప్రక్కనే వైన్ షాప్ ముందు ఒకమ్మాయి బజ్జీలు లాంటివి ఏవో వేస్తుంటుంది తను కాదు గానీ తనతో పాటే ఒక చిన్నమ్మాయి ఏడేళ్లు ఉంటాయేమో నిల్చుంటుంది ఒక్కోరోజు.రోజూ ఆ చిన్నమ్మాయి ఉంటుందేమో అని కళ్లు వెతుకుతాయి తను లేని రోజు మనసుకు బాగున్నట్లనిపిస్తుంది.మరీ లేటయిన రోజు(ఎనిమిదిన్నర దాటిపోతే)కాంప్లెక్స్ నుంచి వచ్చే ట్రాఫిక్ సిగ్నల్ దగ్గర బోలెడు మేకప్ వేసుకుని ఇద్దరు ముగ్గురు యువతులు నిల్చుంటారు మొదట్లో అయోమయంగా అనిపించేది.కృష్ణ దిక్కులు చూడకు వేగం నడు అంటుంటారు.భయమో ఏదో అర్ధం కాని ఫీలింగ్.ఎప్పుడూ చూడని,చూసి భరించలేని చీకటి కోణం అది.సమాజంలోని దుర్మార్గం,మనుషుల్లోని చీకటి,దైన్యం మనుషుల రూపంలో ఎదురుగా ఉన్నట్లనిపిస్తుంది.వీళ్ల బ్రతుకులు మారితే బాగుణ్ణు అని మనస్ఫూర్తిగా అనుకుంటాను.ఈ విషయం మాట్లాడటం మీలో చాలా మందికి రుచించకపోవచ్చు.కానీ పరిస్థితులు అనుకూలిస్తే,మంచి తల్లిదండ్రులు ఉంటే వాళ్లు కూడా మనలాగే సమాజంలో గౌరవంగా,హుందాగా బ్రతికి ఉండేవారేమో.కామెడీ షో పేరుతో వికారపు మాటలు,చేష్టలు టి.వి. లో కనిపిస్తాయి కదా దానికంటే అధ్వాన్నం  కాదేమో ఈ విషయం గురించి మాట్లాడటం.

క్రిందటి వారం అత్తగారింటికి వెళ్లి అత్తమ్మ తో,గర్భవతిగా ఉన్న ఆడపడచు తో అర్ధరాత్రి వరకు కబుర్లాడుకుని వెళ్లాను.ఈ వారం అమ్మ  వాళ్లింటికి వచ్చాను.ఈ ఇల్లు,ఈ ఊరు నాకెంతో ఇష్టమైన ప్రపంచం.ఈ 15 రోజుల్లో ఇంటిపై ఎంతగా బెంగ పెట్టుకున్నానో.చెరువు,చెరువు గట్టునే ఉన్న శివాలయం,రామాలయం,నిండా ఎర్రని పూలు నింపుకుని ముస్తాబైన తురాయి చెట్టు ఎంతందంగా ఉన్నాయో.మేడ మీద గది కిటికీ తెరచి పెట్టి హరిహరన్ గొంతునో,వేటూరి గారి సాహిత్యాన్నో,ఇళయరాజా,ఎ.ఆర్.రెహమాన్ సంగీతాన్నో వింటూ ఉంటే ఎంత హాయిగా ఉందో.నిన్న టి.వి.లో “ఒక మనసు” సినిమా చూశాను.ఆ సినిమా,అందులో ఇమిడిపోయిన బాధ చాలా సేపు వెంటాడాయి.

                    ఈ మధ్య గొల్లపూడి మారుతీరావు గారి”రుణం” పుస్తకం చదివాను.చాలా నచ్చింది.ఆ పుస్తకం గురించి వ్రాయాలనుకున్నాను కానీ అంత మంచి పుస్తకం గురించి వ్రాసేంత సామర్థ్యం నాకు లేదేమో అనిపించి ఆ ధైర్యం చేయలేదు.ఒక రోజులో కంగారుగా చదివేశాను ఈ సారి తీరికగా ప్రతీ వాక్యాన్ని ఆస్వాదిస్తూ చదవాలి.ఆ తరువాత పుస్తకం గురించి నాకు తోచినట్లు గా నేను వ్రాయటానికి ప్రయత్నిస్తాను.వేదాల లోని పవిత్రత,చీకటి ప్రపంచంలోని విచ్చలవిడితనం,తెగింపు రెండూ కనిపిస్తాయి.చెడుని మంచితో ఎలా మార్చవచ్చో కనిపిస్తుంది.పుస్తకంలో చాలా సేపు కనిపించే అగ్రహారం,వేద ఘోష మనసుకి చాలా నచ్చాయి.నిజ జీవితంలో కలలో కూడా ఊహించలేనంత మంచితనం అబ్బుశాస్త్రి పాత్రలో మనకు కనిపిస్తాయి.

“ఐశ్వర్యాన్ని,విద్యతో బేరీజు వేసుకుని,సంపన్నతని సంస్కారంతో కొలుచుకుంటున్న రోజులవి.” అంటూ మొదలు పెట్టి చివరలో “మంచితనం వైరస్ లాంటిది.అది నిదానంగా-కాని స్పష్టంగా ఆవరించుకుంటుంది.కృతఙత,ఉదాత్తత దాని కవల పిల్లలు” అంటూ ముగిస్తారు.అబ్బు శాస్త్రి,చయనులు గారు,సోమిదేవమ్మ,సర్వమంగళం,అనసూయ పవిత్రతకు మానవ రూపంలా కనిపిస్తారు.మిగిలిన పాత్రలన్నీ మంచితనం పరిమళం అనుభవించి మంచితనాన్ని వెదజల్లుతూ కనిపిస్తాయి.ఆ పుస్తకం చదివాక గొల్లపూడి మారుతీరావు గారి”సాయంకాలమైంది” పుస్తకం కోసం ప్రయత్నించాను.దొరకలేదు.

బద్ధకపు వర్షాకాలపు ఉదయాలు,పెరటి నిండా రంగురంగుల పూలతో మొదలయ్యే చలికాలపు ఉదయాలు,రామాలయం నుంచి ఎమ్.ఎస్.సుబ్బలక్ష్మి  గొంతులో వినిపించే సుప్రభాతమో,భక్తి గీతాలతోనో మొదలయ్యే ఉదయాలు,సన్నజాజుల పరిమళాలద్దుకున్న సాయంత్రాలు,పారిజాతాల నిరాడంబరతను నింపుకుని,దీపపు వెలుగులలో అందంగా ఉండే దేవుని గది,అమ్మ చేసే పచ్చళ్ల ఘమఘమలు నింపుకున్న వంటిల్లు,కిటికీలో నుంచి ప్రసరించే తొలి సూర్యకిరణాల వెలుగుతో అందం సంతరించుకునే నా చదువుకునే గది- ఇల్లే కదా ప్రపంచమంతటిలో హాయిగా అనిపించే ప్రదేశం.

                    ఆఫీస్ లో ఉన్నంతసేపు ఉద్యోగం చాలెంజింగ్ గా ఉంది బాగుందనిపిస్తుంది.ఇంటి కొస్తే చాలెంజింగ్ లేదు ఏం లేదు ఇంటి దగ్గర లో ఉండి దూరం బదిలీలు లేని ఉద్యోగమైతే బాగండనిపిస్తుంది.ఇక ఉంటానేం ఇప్పటికే ఎక్కువైంది నా సొంత గోల.

Advertisements

4 responses to “ఎర్రని తురాయి పూలు

  1. //ఒక్కోరోజు.రోజూ ఆ చిన్నమ్మాయి ఉంటుందేమో అని కళ్లు వెతుకుతాయి తను లేని రోజు మనసుకు బాగున్నట్లనిపిస్తుంది….//
    నిజం. ఇవి ఎంత ఫీలై రాసిన వాక్యాలో తెలుసు. నేను చూసిన అటువంటి దృశ్యాలన్నీ ఒక్కసారి మనోనేత్రంలో మెదిలాయి.
    మీ పోస్ట్ చాలా బావుంది. పై వాక్యాలున్న పేరా, రియల్లీ టచింగ్. 🙏

    Like

  2. సొంత వూరంటే అందరికీ ప్రేమ వుంటుందికానీ మీలా ఇష్టపడేవాళ్ళు చాలా అరుదండీ. మరి మీ వూరిని, మీ శివాలయాన్ని వదిలి (తాత్కాలికంగానైనా) ఎలా వుండగల్గుతున్నారో ఏమో! మీలాంటి వాళ్ళను చూసే శేఖర్ ఫిదా లో భానుమతి పాత్రను మలచి వుంటాడు 🙂 !! జీవితం మీదా, జీవిత గమ్యం మీదా స్పష్టమైన అవగాహన వుంటే తప్ప మీలా వుండటం చాలా కష్టమండి!. దేశం కాని దేశంలో, కాంక్రీటు అరణ్యాలలో గమ్యం లేకుండా పరుగెత్తే మాలాంటి వాళ్ళకు గొల్లపూడి లాంటి వాళ్ళ పుస్తకాలు ఆటవిడుపుల్లాంటివి. నేను ఆ రెండు బుక్సూ చదివాను. మీకు టాబ్ లో ఇ-బుక్ చదవడం సౌకర్యంగానే వుంటే http://kinige.com/book/Saayamkaalamaindi లో కొని చదవొచ్చు. ప్రయత్నించండి.
    ఇంకా మీరు చదివిన మంచి పుస్తకాల గురించి వ్రాస్తూ వుండండి.

    Like

    • chitralaxman says:

      కృతఙతలండీ తప్పకుండా చదువుతాను.సొంత ఊరంటే నాకు మాత్రమే ప్రత్యేకంగా కాదు దాదాపు అందరికీ ఇష్టం ఉంటుందండీ కానీ తప్పనిసరి పరిస్థితులలో వదిలి వెళ్లాల్సి వస్తుంది అంతే.వేరే దేశంలో ఉన్నామంటున్నారు సొంత ఊరిలో ఉన్నంత హాయి ఇంకెక్కడా మనసుకు దొరకదని మీకు కూడా బాగా తెలిసే ఉంటుంది కదండీ.

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: