mahivishnupriya

నా భావాలకు అక్షర రూపం ఇచ్చే ప్రయత్నం

పంతులు గారి ఇల్లు

(అసలు ఈ పోస్ట్ నిన్ననే వ్రాయాలనుకున్నా.కానీ వారంలో ఒకరోజు స్మార్ట్ ఫోన్ వాడటం, ఇంటర్నెట్ వాడటం పూర్తిగా మానేయాలని నిర్ణయించుకుని నిన్న అమలుచేశాను.ఇదంతా ఎందుకు చెబుతున్నానంటే మీరు కూడా ఒకరోజు అలా చేసి చూడండి చాలా హాయిగా ఉంటుంది.)
కొంతమందికి కొన్ని ఇష్టం.వాటికి కారణం మాటల్లో చెప్పమంటే వివరించటం కష్టం.అలాగే నాకు ఇల్లు అంటే ఇష్టం.అర్ధం కాలేదా?మా ఇల్లంటే ఇష్టం.ఈ ఇష్టం తోనే ఉద్యోగం,పెళ్లి విషయంలో నిర్ణయాలు తీసుకున్నాను.ఇపుడు కంటే ఎక్కువ జీతం వచ్చే ఉద్యోగాలు దూరప్రదేశాల్లో వస్తే వదులుకుని,దూరం బదిలీలు ఉండని ఈ ఉద్యోగం లోనే ఉండిపోయాను.విదేశాల్లో చదువుకుని వచ్చిన మా వారు అక్కడ ఉద్యోగావకాశాలు వచ్చినా వెళ్లలేదనేది నాకు అతనిలో నచ్చిన అంశాలలో ముఖ్యమైనది.పైగా వాళ్ల ఊరికి మా ఊరికి మధ్య దూరం పాతిక కిలోమీటర్లకు మించదు.అంటే మా ఇంటికి దగ్గరగా ఉండవచ్చు.
                    ఇక ఇల్లు అంటే ఇష్టం విషయానికొస్తే ఎవరిల్లైనా ఇష్టమే.ఇల్లంటే భౌతికంగా కనిపించే గోడలతో కూడుకున్నది మాత్రమే కాదు.ఇంట్లోని ప్రతి అణువణువుతోనూ ఆ ఇంట్లో వారికి ప్రత్యేకమైన అనుబంధం ఉంటుంది.ఇల్లంటే ఇష్టం అన్నాను కదా.ఇప్పటి లాంటి ఆధునికమైన డ్యూప్లెక్స్ ఇల్లు లాంటివి కావు.పాతకాలపు ఇల్లు.మరీ ముఖ్యంగా మండువా ఇల్లు.నాన్న వాళ్ల ఇల్లు నా చిన్నతనంలో నేను నాలుగవ తరగతి చదివే వరకు అచ్చంగా అలాంటి మండువా ఇల్లే.తరువాత వర్షాల్లో అది కూలిపోవటం, దాని స్ధానంలో వేరే పద్ధతిలో ఇల్లు కట్టడం జరిగిపోయినా అంతకుముందు ఉండే పాత మండువా ఇంటి రూపం ఇప్పటికీ నా కళ్ల ముందు సజీవంగా ఉంది.ఇలా మండువా ఇల్లంటే నాకున్న ఆరాధనా భావం(ఇది మీలో కొంతమందికి పిచ్చిలా అనిపించవచ్చు.అపుడు మీరు ఎవరి పిచ్చి వాళ్లకి ఆనందం అనే మాట గుర్తు తెచ్చుకోవాలి మరి.) నాతో పాటు పెరిగి పెద్దదయింది.ఇలా కాలం గడుస్తుండగా ఒకానొక వేసవికాలపు సెలవులలో(బహూశా ఏడవ తరగతి తరువాత అనుకుంటాను.) నేను మా మేనత్త వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లి వాళ్ల మామిడి తోటలు,జీడితోటల్లో ఆడుకుంటూ,తాటిముంజెలు, పనసతొనలు తింటూ,ఊరి చివర ఉన్న ఏరులో స్నానాలు చేస్తూ రెచ్చిపోతున్న రోజుల్లో మా మామయ్య ఏదో పని మీద ఏరు అవతల ఉన్న ఊరికి వెళుతూ  పిల్లలందరినీ తీసుకెళ్లారు.అదిగో ఆ ఊరిలో కనిపించింది ఆ ఇల్లు.అదే పంతులు గారి ఇల్లు అంటారంట ఆ ఇంటిని.చాలా పే…………ద్ద ఇల్లు.దాదాపు వందగదులుంటాయేమో(అప్పట్లో నాకు అలాగే అనిపించింది.ఎన్ని గదులో నాకు నిజంగా తెలియదు.)నాకు అందులో దూరిపోయి ఇల్లంతా తిరిగి చూడాలనిపించింది.కానీ ఇలాంటి కోరికలు చెబితే ఎవరైనా ఏమైనా అనుకుంటారేమో అని నోరు మూసుకున్నాను.మామయ్యా అందులో ఎంతమంది మనుషులుంటారు అని అడిగాను తెలియదమ్మా అన్నారు.అప్పటి నుంచి ఆ ఇంటిని చూడాలని రోజూ అనిపించేది.కానీ మళ్లీ ఆ ఇంటిని చూడటం కుదరలేదు.ఆ ఇల్లు ఎవరిది అనే విషయంతో నాకు సంబంధం లేదు ఆ ఇల్లంటే ఇష్టం అంతే.
              ఇన్నేళ్ల తరువాత నిన్న మళ్లీ విన్నాను ఆ ఊరి పేరు.నిన్న బ్యాంక్ లో లోన్ కోసం వచ్చి నా పక్క కౌంటర్ ముందు నిల్చున్నామె నోటి నుంచి.ఆ ఊరి పేరు వినగానే మంత్రం వేసినట్లు అక్కడకి వెళ్లిపోయాను.ఆమెని అడిగాను ఆ ఊరిలో ఒక పెద్ద ఇల్లు ఉండాలి ఎలా ఉంది ఆ ఇల్లు?బాగుందా? అని ఏదో చిన్ననాటి నేస్తం గురించి అడిగినట్టుగా.ఆమెకి నా ప్రశ్న ఆశ్చర్యంగా అనిపించినట్లుంది.ఆ ఇంట్లో ఇప్పుడు ముగ్గురు ముసలివాల్లే ఉన్నారండీ. వాళ్ళ పిల్లలు ఆ ఊరు వదిలి వెళ్లిపోయారు.ఆ ఇంట్లో చాలా వరకు పాడైపోయింది పాములు చేరిపోయాయండీ అని ఇంకా ఆమె ఏదో చెబుతుంటే ఇంకా వినేందుకు మనసు అంగీకరించలేదు.అప్రయత్నంగా అక్కడి నుంచి మిగిలిన మాటలు వినపడనంత దూరంగా నడచుకుని వెళ్లిపోయాను.
              కొంతకాలానికి పల్లెల్లో ఒకపుడు హుందాగా ఉండే ఇల్లు వారసులు లేని అనాధల్లా చిన్నబోతాయా? మా తరువాత తరాల వాళ్లు మేము ఇప్పుడుంటున్న ఇల్లు ని ఇలాగే వదిలి వెళ్లిపోరు కదా అనే భయం మనసుని ఆక్రమించేసింది.మా ఆటలు, నవ్వులు, అలకలు, కన్నీళ్లు,ఆశలు వీటన్నింటిలోనూ భాగంగా ఉన్న ఇల్లు కొంత కాలం తరువాత ఖాళీగా అయిపోనివ్వకు తండ్రీ అని దేవుడిని అప్రయత్నంగానే వేడుకున్నాను.వేటి మీదా మమకారం పెంచుకోకూడదు కాలంతో పాటు కొన్ని మార్పులు తప్పవు అని తెలిసినా దేవుడిని ఈ కోరిక కోరుకోకుండా మాత్రం నా మనసుని కట్టడి చేసుకోలేకపోయాను.
              పంతులు గారి ఇల్లు ఇప్పుడు ఎలా ఉన్నా నా ఙాపకాలలో మాత్రం చాలా గంభీరంగా,హుందాగా,అందంగా ఎప్పటికీ నిలిచి ఉంటుంది.

image

(ఫొటో గూగుల్ లో వెతికి తెచ్చుకున్నది.)

Advertisements
1 Comment »

ఈ కార్టూన్ బాగుంది కదూ.

image

ఈ రోజు ఈనాడు దినపత్రిక లోని ఈ కార్టూన్ చాలా నచ్చింది.చాలా నవ్వు తెప్పించింది.

2 Comments »

వాన…ఙాపకాల వాన…

వాన బాగుంటుంది.వేసవికాలంలో రాత్రిళ్లు వచ్చే వాన మరీ బాగుంటుంది.

image

ఎండలకు సొమ్మసిల్లిన మొక్కలు తమ ఆకుల నోరు తెరచి దాహం తీరేలా వాన చినుకుల నీటిని గొంతులోకి దించుకుంటుంటే చూసి హమ్మయ్య అనిపిస్తుంది.ఈ వాన నీటిలో స్నానం చేసి రేపటి ఉదయానికి చక్కగా వాన చినుకులను అలంకరించుకుని ముస్తాబవ్వచ్చు అనే ఆనందంతో మురిసిపోతున్న మొక్కలు ముచ్చటగొలుపుతాయి.

image

ఇంటి ముందు ఇంకా పూర్తిగా తీయకుండా ఎండ నుంచి ఉపశమనం కోసం ఉంచుకున్న కొబ్బరాకుల పెళ్లి పందిరి పై వాన పడేటపుడు కొబ్బరాకుల సందుల్లోంచి పడే చినుకులను చూస్తే ఆకాశం ప్రేమగా వాకిట్లో కళ్లాపి చల్లుతున్నట్లు అనిపిస్తుంది.వర్షం పడేటపుడు గది కిటికీ తలుపులు తెరచి గదిలోని లైట్ ఆపేసి మౌనంగా వానని చూస్తున్నపుడు,గది కిటికీ ఊచల నీడలు ముఖం పై పడినపుడు ఆ వాన చినుకుల శబ్దం నెమ్మదిగా వినిపిస్తుంటే జీవితంలో ఇప్పటి వరకు ప్రోగు పడిన ఙాపకాల వాన మనసుని తడిపేస్తుంటే ఆ క్షణంలో ఏమనిపిస్తుంది?జీవితంలో ఇన్నిన్ని రంగులుంటాయని తెలియని విలువైన అమాయకపు పసితనంలో నాన్న గుండెపై నిశ్చింతగా పడుకున్న క్షణాలలోకి మళ్లీ ప్రయాణం చేయాలనిపిస్తుంది.

Leave a comment »

వేసవి సెలవులు

ఎండలు చాలా ఎక్కువగా ఉన్నాయి.వేసవికాలం ఎండలతో పాటు మల్లెల సువాసనలను,చల్లని తాటి ముంజెలను,తీయని మామిడి పండ్లను తీసుకొచ్చేస్తుంది.పిల్లలు చక్కగా వేసవిసెలవులలో ఆడుకుంటున్నారు.నాకైతే ఆఫీస్ కి వెళ్లేటపుడు అలా ఆడుకునే వాళ్లను చూస్తే ఎంత  హాయిగా అనిపిస్తుందో.నాకు కూడా వేసవిసెలవులిస్తే బాగుణ్ణనిపిస్తుంది.ప్రస్తుతం అమ్మ వాళ్లింట్లో ఉన్నాను పల్లెటూరిలో ఇంకా కొంత మంది పిల్లలపై మొబైల్ ఫోన్ ఆటల ప్రభావం పడలేదు.హాయిగా బయట ఆడుకుంటున్నారు.ఈ ఫొటోలు బాగున్నాయి కదూ.నాకైతే చివరి ఫొటో చాలా బాగా నచ్చింది.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

6 Comments »

మనకు తెలియని నాన్న..

చిన్నప్పుడు స్కూల్లో చదువుకునేటపుడు పిల్లల మాటల్లో సాధారణంగా అమ్మానాన్నల గురించి మాట్లాడుకోవటం జరుగుతుంది.అందులో కొన్ని నిజాలు ఉంటాయి.కొన్ని అబద్ధాలు ఉంటాయి.సాధారణంగా పిల్లల దృష్టిలో తల్లిదండ్రులు హీరోలు.తమ అమ్మ నాన్న ఏ తప్పు చేయరని ప్రతీ పిల్లాడి ఉద్దేశం.తల్లిదండ్రులు కూడా తాము చేసే తప్పులు పిల్లల దృష్టిలో పడనివ్వరు.ఉదాహరణకి నాతో చిన్నపుడు చదివిన ఒకమ్మాయి వాళ్ల నాన్నగారు గవర్నమెంట్ స్కూల్ హాస్టల్ వార్డెన్.తనెప్పడూ అనేది హాస్టల్ వార్డెన్ గా పనిచేసేవారు హాస్టల్ పిల్లల కోసం వచ్చే సామాన్లు చాలా వరకూ ఇంటికి తెచ్చేస్తారంట కానీ మా నాన్న అలా కాదు.చాలా నిజాయితీగా ఉంటారు అని.నేను కాస్త పెద్దయ్యాక ఏదో సందర్భంలో అది నిజం కాదని తెలిసి ఆ అమ్మాయి మాటలు గుర్తు వచ్చి అర్ధం లేని నవ్వు నవ్వుకున్నాను.ఇది చిన్న ఉదాహరణ మాత్రమే.ఇలా ఇంకొన్ని సార్లు కొందరి విషయంలో జరిగింది.కొన్నిసార్లు కొంతమంది వాళ్ల తల్లిదండ్రుల గురించి చెప్పుకున్నవి గొప్పలు కావని నిజాలేనని అర్థమైంది.అపుడెందుకో మనసుకు బాగున్నట్లుండేది.
                   ఈ మధ్య సాయంత్రం ఇంటికి నడుచుకుంటూ వెళ్లేటపుడు చిన్నాన్న కనపడటం ఇద్దరం కలిసి మాట్లాడుకుంటూ నడచుకుని వెళ్లటం జరిగింది.మధ్యలో లలిత వాళ్ల ఇంటి ముందుకి వచ్చేసరికి ఆ ఇంటిపై ఇష్టం తో ఒకసారి ఆ ఇంటిని చూసుకున్నాను.నేను,లలిత పదేళ్లు కలసి చదువుకున్నాం. వాళ్ళ నాన్న గారు, మా నాన్నగారు కూడా కలిసే చదువుకున్నారంట.నేను ఎక్కువగా వాళ్లింటికి వెళ్లేదాన్ని. వాళ్ళమ్మగారు ఎంత అందంగా ఉండేవారో.అంత చక్కగా మాట్లాడేవారు కూడా.వాళ్లింట్లో అందరితో నాకు మంచి పరిచయం ఉండేది.ఇప్పడు ఆ ఇంట్లో వాళ్ళకి సంబంధించిన వారెవరూ లేరు.వాళ్ళ నాన్నగారు అనారోగ్యంతో చనిపోయారు.లలితకి పెళ్లయ్యాక వేరే దేశం వెళ్లిపోయింది. వాళ్ళన్నయ్య కూడా ఈ దేశంలో లేరు. కొన్నాళ్లు వాళ్లమ్మగారు ఇక్కడ ఉండేవారు.ఆమె కూడా ఈ మధ్య వాళ్ళ దగ్గరకి వెళ్లినట్లు తెలిసింది.ఇదంతా మనసులో మెదులుతుండగా”చిన్నాన్నా ఇది మా ఫ్రెండ్ లలిత వాళ్ల ఇల్లు.” అన్నాను మామూలుగా.ఆయన”అయితే మీ ఫ్రెండ్ వాళ్ల నాన్న గారు, నేను కలసి ఒకే ఆఫీస్ లో దాదాపు ఏడేళ్లు పనిచేసాం.” అన్నారు.అలా మాట్లాడుతూ  మధ్యలో  “మీ ఫ్రెండ్ వాళ్ల నాన్న గారిని సిగరెట్ తాగటం మానేయమని అడిగిందంట ఒకసారి.అలాగే మానేస్తానని మాటిచ్చారంట తనకి.కానీ పాపం మానలేకపోయేవారు రోజూ ఆఫీస్ వెనక్కి వెళ్ళి ఎవరూ చూడకుండా సిగరెట్ తాగుతూ  నేను ఇంకా సిగరెట్ తాగుతున్నానని తెలిస్తే నా కూతురు చాలా బాధపడుతుంది.తనకెపుడూ తెలియకూడదు అనేవారు.”అని చెప్పారు చిన్నాన్న.
              ఆ మాట చిన్నాన్న చెప్పగానే మనసంతా బాధగా అనిపించింది.నేను తొమ్మిదవ తరగతిలో లలిత పుట్టిన రోజు కి వాళ్ల ఇంటికి వెళ్లినపుడు”క్రిందటి సారి పుట్టినరోజు కానుకగా మా నాన్నగారిని సిగరెట్ మానేయమని అడిగాను.ఆయన నిజంగానే నా కోసం మానేసారు తెలుసా.కదా నాన్నా”అని వాళ్ల నాన్నగారిని చూపించి నాకు చెప్పటం, ఆయన  చిరునవ్వుతో ఆప్యాయంగా తన తల నిమిరి అవునన్నట్లు తల ఊపటం,అది చూసి అబ్బా నాన్నగారు ఉండి ఉంటే నా కోసం కూడా ఇలా ఏదైనా చేసేవారు అని నేననుకోవటం మొన్నమొన్ననే జరిగినట్లు గుర్తొచ్చాయి.

image

image

Leave a comment »

ఈ ఫోటోలు చూస్తే చిన్నపుడు రోజులు గుర్తొచ్చాయి.మరి మీకు?

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image
image

4 Comments »

ఈ పెయింటింగ్స్ చాలా బాగున్నాయి కదూ.

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

image

ఒక్కోసారి పుస్తకాలు చదవుకోవాలనిపిస్తుంది.ఒక్కోసారి పాతకాలపు నలుపు తెలుపు ఫొటోలు వెతుక్కోవాలనిపిస్తుంది.ఇలా రోజూ ఏదో వెతుకుతూ  చేసే ప్రయాణం లో ఈ పెయింటింగ్స్ కనిపించాయి.చాలా నచ్చాయి.మీకు చూపించాలనిపించింది.ఈ పెయింటింగ్స్ వేసినది Sashikanth Dhotre గారు.మీకు కూడా నచ్చాయి కదూ.

6 Comments »

పెళ్లైన కొత్తలో…

పెళ్లి జరిగి దాదాపు నెల రోజులైంది.ఈ మధ్య కాలంలో బ్లాగ్ లో ఏమైనా వ్రాద్దామని అనుకున్నాను.ఏం వ్రాయాలో అర్థం కాక, ఏదో ఒకటి వ్రాసి మీ అందరినీ విసిగించటానికి కాస్త మొహమాటపడి ఈ మధ్య వ్రాయలేదు.ఈ రోజు మాత్రం మొహమాటం విడిచి పెట్టి ఏదైతే అది అయిందని ఏదో ఒకటి వ్రాసి తీరాలని నిర్ణయించేసుకున్నాను.నాకు గుర్తొచ్చిన కబుర్లన్నీ చెప్పేస్తానేం.
               ఈ నెల రోజులలో రెండు విషయాలు అర్థమయ్యాయి.ఏ అత్తమ్మ తన కూతుర్లతో సమానంగా కోడలిని చూడలేరని, ఏ ఆడపడచులకి తమ వదిన ఎంత బాగా పనిచేసినా ఆ పనిలో లోపాలు వెతకటం పెద్ద కష్టం కాదని.ఇది అందరి ఇళ్ల లోనూ దాదాపుగా జరిగేదే కాబట్టి పెద్దగా పట్టించుకోకుండా ఉండటం అలవాటు చేసుకుందామనుకుంటున్నాను.

image

ఈ పైన చెప్పిన లైన్లు బాగున్నాయి కదా.(ఇది చదివి నా గురించి నేను ఇంటెలిజెంట్ అనుకుంటున్నానేమో అని నన్ను అపార్థం చేసుకోకండేం.నేనసలు అలాంటి భ్రమలు పెట్టుకోను.)
             పెళ్లి జరిగిన పదకొండు రోజుల తరువాతనే ఇద్దరం ఉద్యోగాలలో జాయిన్ అయిపోయాం.ఇద్దరికీ సెలవులు లేవు మరి.తను ఉద్యోగం చేసేది చాలా దూరంలో ఉన్న వేరే ఊరిలో కాబట్టి ఆయన అక్కడకి వెళ్లారు.సెలవులు కోసం ఎదురుచూస్తూ రోజులు గడుపుతున్నాం.నా ఉద్యోగం అమ్మ వాళ్ల ఊరిలోనే కాబట్టి అమ్మకి దూరంగా ఉన్న బెంగ అసలు లేదు.
              పెళ్ళి లో పల్లకి ఎక్కించారు.చాలా నచ్చింది.పల్లకి దిగిన తరువాత మా అత్తమ్మ నన్ను ఎత్తుకుని గది వరకు తీసుకెళ్లాలి అని అందరూ సరదాగా అంటే అత్తమ్మ హఠాత్తుగా నిజంగానే నన్ను ఎత్తేసుకుని తీసుకెళ్లారు.పెళ్లి రోజు నువ్వు తల దించుకుని ఉండాలి అని మా వదిన వాళ్లు మాటిమాటికీ చెప్పేవారు.నాకేమో అలా ఉండటం చాలా కష్టంగా ఉండేది. పెళ్లి తరువాత పదిహేను రోజుల వరకు మా అత్తవారింట్లో నాకు చాలా ఇష్టమైన కాలక్షేపం మా ఆడపడచు కూతురు రెండేళ్ల జాహ్నవి తోనే.నేను పడుకునేటపుడు జాహ్నవి నా చేతికి ఉన్న గాజులను నెమ్మదిగా ఇటూ అటూ కదుపుతూ  ఆడుకునేది.తను అలా ఆడుకుంటుంటే నాకు భలే సరదాగా అనిపించేది.అత్తా అని ఎంత ముద్దుగా పిలిచేదో నన్ను.
               అత్తమ్మ బాగానే మాట్లాడుతుంటారు.కానీ ఆమె అమ్మ లాగ నాతో ఉండాలనుకోవటం మరీ అత్యాశ అవుతుంది కదా.ఇద్దరికీ తేడా ఏమిటంటే అమ్మకి నేనెప్పటికీ చిన్నపిల్లనే, అత్తమ్మ కి మాత్రం అలా కాదు.
             అత్తగారింట్లో ఇంటి వెనుక పెరటిలో ఉన్న అరటి చెట్లు,బావిలో ఉన్న తాబేలు చాలా నచ్చాయి.ఆ బావి పక్కన అరటి చెట్ల దగ్గరలో కూర్చుంటే చాలా హాయిగా ఉంటుంది.మేడపై వెన్నెలలో కూర్చునే అవకాశం కూడా ఉంది.మేడపై ఒక పక్కన చిన్న పందిరి కూడా వేసి ఉంటుంది.చాలా బాగుంటుంది.ఇంట్లో తులసికోట చాలా చక్కగా తయారుచేసి చుట్టూ ముగ్గులు పెట్టి ఉంటుంది.
                  దేవుడికి పూజ చేయటం అంటే బోల్డన్ని ఆర్భాటాలు అవసరం లేదు మంచి ఆలోచనలు మనసులో ఉన్నపుడు కూడా పూజ చేసుకుంటున్నట్లే లెక్క అనుకుంటాను నేను.కానీ అత్తవారింట్లో పూజ చేసే సమయం కంటే ఆ పూజ కి చేసే ఏర్పాట్లకే ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటారు.ఆ పద్ధతికి అలవాటు పడటమే కాస్త కష్టంగా ఉంది.
                ఇక మా వారి గురించి చెప్పాలంటే మా అమ్మ లాగ నన్ను చూసుకుంటున్నారు.(పెళ్లయిన కొత్తలో ఇలాగే ఉంటారు తరువాత మారిపోతారు అనుకుంటున్నారు కదా.నాకు కూడా ఒక్కోసారి అదే అనుమానం వస్తుంటుంది.అలా మారకూడదని కోరుకుందాం.మీరు కూడా నా కోసం కాసేపు అలా కోరుకోండి ప్లీజ్ ప్లీజ్.) ఒక్కోసారి చాలా కోపం కూడా తెప్పిస్తుంటారు.నేను కూడా అంతే అనుకోండి.
నాకు చాలా నచ్చిన మా పెళ్ళి ఫొటోలు కొన్ని చూడండి.

image

image

image

image

18 Comments »

దాక్కుండి పోవాలనుంది.

పెళ్లి ఇంకా గంటల వ్యవధిలో ఉంది.శుభలేఖలోని నాన్న పేరుని ఆప్యాయంగా తడిమి చూసుకున్నపుడు అమ్మ కంటి చెమ్మలో నాన్న కనిపించారు.బంధువులందరినీ సంతృప్తి పరచి ఎవరూ అలగకుండా చూసుకునే ఆరాటంలో నేను,అమ్మ అలసిపోయినట్లనిపించినపుడు నాన్న మావైపు దిగులుగా చూస్తున్నట్లనిపించేది.అందరి చేతులను గోరింటాకుతో అలంకరించి పెళ్లి చేసుకోబోయే నేను మాత్రం నా చేతికి గోరింటాకు పెట్టుకునే ఓపిక లేక పడుకుండిపోయినపుడు నాన్న నా నుదుటిని ప్రేమగా నిమిరినట్లనిపించింది.మా బాధ్యత తీసుకుని ఇప్పుడు ఈ స్థితిలో ఉండటానికి కారణమైన మామయ్య పెళ్లి పనులతో తీరిక లేకుండా అలసిపోయి తిరుగుతుంటే నాన్న మామయ్య వైపు కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా చూస్తున్నట్లనిపించింది.అక్కడ,ఇక్కడ బాధ్యతలు నెరవేర్చగలనా,లేదా అనే బెంగలో ఉన్నపుడు నాన్న తోడుగా ఉంటే బాగుండేది అనిపిస్తుంది.ఈ ఇల్లు,నాన్న లేని లోటు నాకు తెలియకుండా పెంచాలని తాపత్రయపడిన ఇంట్లోని మనుషులు, నాన్న చనిపోయాక నేనే ప్రపంచంగా బ్రతికిన అమ్మ,పెరటిలోని మొక్కలు, అక్కా అంటూ నా వెనుకనే తిరిగే కావ్య, ఊరి చివరి చెరువు,శివాలయం వీటన్నింటిని వదిలి వెళ్లాలంటే చాలా బాధగా ఉంది.చిన్నపిల్లల భాషలో చెప్పాలంటే ఎక్కడికైనా పారిపోయి దాక్కుండి పోవాలనుంది.

image

4 Comments »

బెంగగా ఉంది అమ్మా…

నా పెళ్ళి జరగబోతుంది ఇంకో రెండు నెలల్లో. పెళ్లి తరువాత నీ ప్రపంచం మారనివ్వను నీ ప్రపంచంతో పాటే నిన్ను ప్రేమించాను అని తను నమ్మకంగా చెబుతూ  ఉన్నా కూడా ఎందుకో ఏదో బెంగ.చుట్టూ ఉన్న పరిస్థితులు ఎపుడూ తనని ఇలాగే ఉండనివ్వవేమో అనే బెదురు.మీ నాన్న చనిపోయాక నువ్వు తప్ప వేరే ప్రపంచం నాకు తెలియదు నువ్వు వెళ్లిపోయాక ఎలా ఉండాలో అని అమ్మ చెమ్మగిల్లిన తన కళ్లను తుడుచుకుంటుంటే చూసి నా మనసు పడిన ఆవేదనను అక్షరాలలో వ్యక్తం చేయాలంటే ప్రపంచంలోని అన్ని భాషలలోని అక్షరాలు సరిపోవు.అక్కడ అమ్మంత ప్రేమగా చూసుకునేవారు, అమ్మంత ఓర్పుగా నన్ను భరించేవారు,కోపంలో నేను చేసే పనులను అమ్మలా క్షమించేవారు, అమ్మలా నా తప్పులను సరిదిద్దేవారు, నేను బాధపడితే అమ్మ లా నన్ను ఒడిలో పడుకోపెట్టుకుని నా తల నిమిరేవారు,నేను సరిగా తిన్నానో లేదో అని ప్రతి క్షణం పట్టించుకునేవారు, నేను కొన్ని సార్లు విసుక్కుంటున్నా పట్టించుకోకుండా నా కోసం ప్రతి క్షణం ఆలోచించేవారు, నేను బయటకి చెప్పకపోయినా నా మనసులో ఉన్నదంతా తెలుసుకునేవారు,ఎటువంటి షరతులు లేకుండా అమ్మలా నన్ను ప్రేమించగలిగే వారు అక్కడ ఉంటారా?నేను ఆఫీస్ నుంచి వచ్చేసరికి ఇంటి గేట్ దగ్గర నా కోసం అమ్మలా ఎదురు చూసేవారు అక్కడ ఉంటారా?
                  ఈ ఇంట్లోకి నాకు మూడున్నరేళ్ల వయసులో వచ్చాను.ఈ ఇంటిలోని అణువణువు ఎంత ఇష్టం నాకు.ఇంటి ముందు రంగురంగుల పూలతో ఉన్న మొక్కల మధ్య తిరగటం, సెలవు రోజుల్లో నా గది అద్దాలలో నుంచి సూర్యకాంతి చూస్తూ పుస్తకాలు చదువుకుంటుంటే ఎంత హాయిగా ఉండేది.అక్కచెల్లెల్లు, అన్నాతమ్ములు లేకపోయినా ఈ ఇంట్లో, ఇన్నేళ్లలో ఎపుడూ ఒక్క క్షణమైనా ఒంటరిగా అనిపించలేదు.ఈ ఇంటిని వదిలి వెళ్లాలంటే ఎంత బెంగగా అనిపిస్తుందో.మొన్న పక్కింటి అమ్మాయి నీ గదిలో అంటూ నాతో ఏదో చెబుతున్నపుడు పిన్ని మధ్యలో కలగచేసుకుని ఇంకా తన గది ఏంటి అది ఇంకో రెండు నెలల్లో వెళ్లి పోతుంది ఇకపై అది తన గది కాదు అని నా గురించి అన్నపుడు మనసులో ముల్లు గుచ్చుకున్నంత బాధ.
                   ఈ ఊరు,గుడి, ఊరి చెరువు,పరిచయమైన మనుషులు వీరందరినీ వదిలి వెళ్లాలి.
             అక్కడ ఇక్కడలా ఉండగలనా? ఇక్కడలాగ కోపమొస్తే బయటకు మనసులో ఉన్నదంతా అనేసేటట్టు కాకుండా అక్కడ సహనంగా ఉండగలనా? ఆ కోపాన్ని మనసులో అదిమి పెట్టుకోవటం వలన వచ్చే అసహనాన్ని బయటకు కనపడకుండా ఉంచగలనా? ఇక్కడ ఒక్కదాన్నే కాబట్టి పంచుకోవటం అలవాటు లేని నేను అక్కడ సమూహంలో ఇమడగలనా?ఇక్కడ చేసినట్లు అక్కడ చిన్నపిల్లలా మారాం చేయలేను కదూ.నాకు ఆకలి లేదు తినను అంటే నా తల్లివి కదూ రెండు ముద్దలు తినరా  అంటూ అమ్మలా నా వెనుక అన్నం పళ్లెం పట్టుకుని తిరుగుతూ  నాకు తినిపించేవారు, ఇంట్లో ఎంత మంది ఉన్నా ఎవరూ చూడకుండా దేవుడికి ప్రసాదంగా పెట్టిన ఎండుద్రాక్ష పళ్లు చీర కొంగు కి కట్టుకుని వచ్చి నాకు పెద్దమ్మ లా ప్రేమగా ఇచ్చే వారు అక్కడ ఉండరు కదూ.
              నా ఆత్మ గౌరవాన్ని పొగరు అని భ్రమపడని వారు అక్కడుంటారా? చదువుకి అత్యంత ప్రాధాన్యతను ఇచ్చే వాతావరణం, అబద్ధాలకు, అప్పు అనే పదానికి ఆమడ దూరంలో ఉండే మనుషులు,వేకువఝామునే లేచే అలవాటున్న వారు అక్కడ ఉంటారా?
              బెంగగా ఉంది.ఒక్కగానొక్క కొడుకుకి భార్యగా ఆ ఇంట్లో అడుగు పెట్టబోయే నేను తన అమ్మానాన్నల మనసు నొప్పించకుండా నడుచుకోగలనా అని. పెళ్లి అయిపోయిన తన అక్క చెల్లెల్లు వారి పుట్టింటికి ఇంతకు ముందు లాగానే ఎటువంటి సంకోచం లేకుండా రాగలిగే వాతావరణం ఆ ఇంట్లో ఉంచగలనా అని.జీవితంలో ఎదురయ్యే వేర్వేరు పరిస్థితుల ప్రభావం నా మనసు ఉనికి పై పడకుండా చూసుకోగలనో లేదో అని.
              బెంగగా ఉంది.నేను వెళ్లాక కూతురిగా, స్నేహితురాలిగా అమ్మ ని జాగ్రత్తగా చూసుకునే నేను పక్కన లేకుండా అమ్మ ఎలా ఉంటుందో అని.
               అన్నింటి కంటే బెంగగా ఉంది నా పెళ్ళి సమయంలో అమ్మ,నాన్న కలిసి చేయవలసిన కన్యాదానాన్ని వేరే ఎవరో చేస్తుంటే బాధతో నాన్న ని గుర్తు చేసుకుని కన్నీరు తుడుచుకునే అమ్మని పట్టుకుని ఆ క్షణంలో ఎవరు ధైర్యం చెబుతారో అని.

image

14 Comments »